Urodził się 8 kwietnia 1950 roku w Malborku. Były piłkarz i trener, senator V kadencji, a obecnie prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej. Trzykrotny uczestnik finałów Mistrzostwa Świata, za sprawą, których jest żywą legendą polskiego futbolu, a jednocześnie – za sprawą sprawowanej obecnie funkcji – jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci polskiej piłki. Uwielbiany i nienawidzony.

Swoje najlepsze lata piłkarskiej kariery spędził w Stali Mielec. Przez 18 lat gry w mieleckim zespole wystąpił w 295 spotkaniach. W tym czasie zdobył 117 bramek, które w późniejszym czasie zagwarantowały mu transfer do belgijskiego KSC Lokeren. W zespole, z którym do dnia dzisiejszego kojarzony jest raczej Włodek Lubański, prezes PZPN zdobył zaledwie 12 bramek w 65 spotkaniach.

Po dwóch latach występów w lidze belgijskiej przeniósł się do Atlante Meksyk. Barwy tego klubu reprezentował przez dwa lata, od 1982 do 1984 roku. Podobnie jak w Lokeren, tak i w meksykańskim zespole, ligi nie zwojował, a liczba zdobytych bramek, biorąc pod uwagę liczbę rozegranych spotkań, także nie powala na kolana – 15 bramek w 45 spotkaniach.

Największe sukcesy odnosił z reprezentacją Polski, z którą jest kojarzony do dnia dzisiejszego. Z Orzełkiem na piersi występował od 1971, do 1984 roku. Podczas 13 lat gry w narodowym zespole został królem strzelców piłkarskich Mistrzostw Świata w RFN w 1974, gdzie zdobył 7 bramek. Zdobył złoty (1972) i srebrny (1976) medalista Igrzysk Olimpijskich. Jest także dwukrotnym srebrnym medalistą Mistrzostw Świata: 1974, 1982 (za trzecie miejsce przyznawano srebrny medal, za czwarte – brązowy). Dla reprezentacji zdobył 45 bramek w 100 meczach.

W 1988 roku próbował swoich sił jako trener North York Rockets Toronto. Zapisał się na kartach historii takich drużyn jak Stal Mielec (1991/93 oraz 1996/97), Olimpia Poznań (1993/95), Amica Wronki (1995/96) oraz Widzew Łódź, który prowadził w 1999 roku. Ukończył Szkołę Trenerów PZPN.

Po zakończeniu kariery sportowej, rozpoczął nowy rozdział w swoim życiu, który śmiało można określić jednym słowem – polityka.

W latach 2001–2005 zasiadał w Senacie, w 2005 roku był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza, który kandydował na prezydenta RP, natomiast rok wcześniej bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego. W 2005 i 2007 roku, z podobnym skutkiem wziął udział w wyborach parlamentarnych.

Gdy okazało się, że sceny politycznej Grzegorzowi Lato nie uda się zwojować, postanowił on zostać prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Swój cel osiągnął. Uchwałą Zgromadzenia Walnego PZPN, 30 października 2008 został wybrany prezesem związku. W tajnym głosowaniu otrzymał 57 głosów, pokonując Zdzisława Kręcine i faworyzowanego przez ogół społeczności Zbigniewa Bońka. 

Sukcesy
- Król strzelców piłkarskich Mistrzostw Świata w RFN w 1974 (7 bramek).
- Król strzelców polskiej ekstraklasy w latach: 1973 (13 goli) i 1975 (19 goli).
- Dwukrotny mistrz Polski 1973 i 1976 rok.
- Złoty (1972) i srebrny (1976) medalista Igrzysk Olimpijskich.
- Dwukrotny srebrny medalista Mistrzostw Świata: 1974, 1982.
- "Piłkarz Roku" w plebiscycie katowickiego "Sportu": 1974
- "Piłkarz Roku" w plebiscycie tygodnika "Piłka Nożna": 1977, 1981
- 6. miejsce w plebiscycie "France Football" na najlepszego piłkarza Europy: 1974
- Odznaczony trzykrotnie złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim (1974) i Oficerskim (1982).